امام صادق علیه السّلام فرمودند:مَن قَرَا القُرآن و هو شابٌّ مُؤمِنٌ ، اختَلَطَ القُرآنُ بلَحمِهِ و دَمِهِ؛ *** هر جوان مؤمنی که قرآن بخواند، قرآن با گوشت و خون او را در می آمیزد. *** الامام صادق علیه السّلام- الوسائل 14/2 ***
خانه >> آموزش >> آموزش روانخوانی >> آموزش علامت تنوین 

آموزش علامت تنوین 



آموزش علامت تنوین   ٌ-ٍ-ً

دانلود آموزش تصویری تنوین

  • شکلش: «».
    • نکته (۱) {چیستی تنوین}: تنوین، نون ساکن زائدی است که در تلفّظ به آخر بعضی از اسم ها اضافه می شود و برای اینکه با نون اصلی کلمه اشتباه نشود، آن را در نگارش نمی نویسند ولی در عوض شکل حرکت حرف آخر را تکرار می کنند {مثل: عظِیمٍ(۱)}.
    • نکته (۲) {اقسامش}: تنوین دارای سه قسم است: « تنوین فتحه (ـً) {مثل رَحْمَهً} ۲. تنوین کسره (ـٍ) {مثل رَحْمَهٍ} ۳. تنوین ضمّه (ـٌ) {مثل رَحْمَهٌ}».
    • نکته (۳): گاهی علامت های تنوین را به شکل «» قرار می دهند و گاهی به شکل «» و گاهی نیز به شکل «». شکل اوّل شکل اصلی تنوین می باشد ولی اینکه در کجا به شکل دوّم و در کجا به شکل سوّم نوشته می شوند را در تجوید خواهید خواند ولی اجمالاً بیان می کنیم که شکل دوّم که علامت تنوین را به صورت نامساوی قرار داده اند، علامتی برای قاری می باشد تا اینکه متوجّه شود که نون زائده (تنوین) را باید با حالتی خاصّ بیان کند، و شکل سوّم که به جای تکرار حرکت، یک میم گذاشته شده است، علامتی برای قاری می باشد تا متوجه شود که نون زائده (تنوین) تبدیل به حرف میم می شود(۲).
    • نکته (۴) {الف بعد از تنوین فتحه}: زمانی که تنوین آخر کلمه از قسم تنوین فتحه باشد، به همراه الف آورده می شود {مثل کَثِیرًا} و این بدین جهت هست که در صورت وقف، تنوین تبدیل به الف مدّی می شود و این الف برای آن است که شخص بداند در صورت وقف باید به جای تنوین، الف را بخواند(۳) {مثلاً در مثال «کَثِیرًا» در صورت وقف می گوییم «کَثِیرَا»}؛ البته این قاعده که در کتابت به همراه الف بیاید، در چند جا استثناء شده است که عبارتند از:
      1. کلماتی که به تاء گرد ختم شده باشند {مثل رَحمَه –> رَحمَهً}؛
      2. کلماتی که الف مدّی آنها به صورت یاء نوشته شده باشد {مثل هُدَی –> هُدًی}؛
      3. بعضی(۴) از کلماتی که به همزه ختم شده اند {مثل مَآء –> مَآءً}.

نکته: در درس «وقف» بیشتر توضیح خواهیم داد ولی اینجا نیز اشاره ای می کنیم که کلماتی مثل «رَحمَهً» که آخرشان تاء گرد است ، هنگام وقف «ـه» تبدیل به «ـهْ» (هاء ساکن) می شود و تنوین نیز از بین می رود ولی در کلمات دو دسته دیگر با اینکه الف نوشته نشده است ولی در صورت وقف به جای تنوین ادا می شود {با اینکه نوشته نشده است}.

  • تمرین: لطفاً کلمات زیر را به هر دو صورت تفکیکی (بخش بخش) و ترکیبی بیان کنید:

اَنْهَارًا – رَسُولٌ – عَظِیمٍ – اَعْنَابٍ – غَاشِیَهٌ – مَعْرُوفَهٌ – زُجَاجَهٍ – مُتَجَاوِرَاتٌ – حُبًّا جَمًّا – مُسْتَقَرًّا

 


[۱] تکرار کسره در این مثال، نشانگر تلفّظ نون ساکنی است که در نگارش نیامده است ولی باید خوانده شود.

[۲] این نکته برای بخش تجوید می باشد و اینجا کاملاً گذرا بحث کردیم لذا اگر خیلی متوجه نشدید، نگران نباشید.

[۳] در رابطه با اینکه این تنوین باید بر روی حرفِ آخر کلمه {مثل کتابًا} قرار بگیرد یا بر روی الف {مثل کتاباً}، اختلاف نظر هست و هر دسته برای خودشان توجیهاتی دارند ولی فعلاٌ همین که بدانید در رسم الخطّ عثمان طه، تنوین را بر روی حرف آخر می نویسند نه بر روی الف، کفایت می کند.

[۴] منظور از بعضی، کلماتی می باشد که به همزه ختم می شوند و قبل از آن همزه نیز الف مدّی باشد و لذا در کلماتی مثل «سُوءًا» و «جُزْءًا» بعد از همزه الف آورده شده است چون ما قبل همزه در این کلمات الف مدّی نمی باشد (البته این کار علّت دارد ولی فعلاً به علتش نیازی نداریم).

لینک کوتاه :

 کد جهت بارگذاری لینک سایت در موبایل و تبلتQR:  آموزش علامت تنوین 

درباره‌ی علی برزگری

علی برزگری

متولد پاییز 1376
فعال در زمینه های علوم دینی
دانشجوی رشته حقوق در دانشگاه آزاد لاهیجان